Seizoen 2018 –> Het Slot [The Writer]

november 4, 2018
Mark Van Rijsbergen

Het is half oktober. Traditioneel de periode om het seizoen wat betreft de verslaglegging af te sluiten. Er volgen weliswaar hier en daar nog wel wat loopwedstrijden. Maar het triathlon seizoen zit er op.

September zat nog wel vol met activiteiten. Om te beginnen werd het divisie-competitie seizoen afgesloten in Nijmegen. Voor ons eerste team zeer succesvol, want zij handhaven zich wederom in de 2e divisie!!!  Het tweede gaat even de wachtkamer in. De plaats in de eindrangschikking gaf helaas vooralsnog geen plekje voor 2019.

Confronterend

September is sinds 2012 ook de maand van de clubkampioenschappen. Met de unieke formule: per onderdeel een winnaar, maar ook een overall winnaar. Dit jaar is er een nieuwe twist aan gegeven. De winnaars van de losse onderdelen zijn nl. diegenen die het meest progressie boeken tov het vorige jaar. In ons ‘eigen’ Blankershove wordt als eerste onderdeel het zwemmen afgewerkt. Voor normale stervelingen zoals ondergetekende een confronterend gebeuren. Bij een ‘gewone’ triathlon wedstrijd heb ik er inmiddels wel mee leren leven dat een flink deel van de fietsen uit het parc-fermé is verdwenen op het moment dat ik mij op ‘soepele’ wijze uit mijn wet-suit wring. In het zwembad echter gaat dat anders. Met een man of zes tegelijk 10 baantjes zwemmen. 5x heen en weer. En terwijl je dan in het water alles ligt te geven wat je in je hebt, gebeurt het dat wanneer ik bijna bij het keerpunt ben voor mijn (gelukkig) laatste 2 baantjes, ik in mijn ooghoeken zie dat de eerste al aantikt voor de finish. Dat, beste mensen, is dus confronterend. En zou tot de vraag kunnen leiden: waarom doe je jezelf dit (nog steeds) aan?  Welnu, omdat er ook in het achterveld sprake kan zijn van (relatieve) jubel momentjes. In dit geval omdat ik de als een raket vertrokken Dirk in het tweede deel alsnog inhaal. Bij het opmaken van de totaalbalans blijkt Sem de snelste zwemmer te zijn, degene met de meeste progressie Hans.

Bij het lopen is Ad het snelst en Maarten de man met de meeste progressie. Als laatste wordt het fietsen afgewerkt. Het onderdeel waar ik eerlijk gezegd ieder jaar weer het meest tegenop zie. En dat omdat ik van te voren weet dat ik in die 11,3 km hee-le-maal kapot zal gaan!  Ook dit jaar vormt daarop geen uitzondering en het pilske na afloop onder de veranda bij Jan gebruik ik dan ook om de bloedsmaak letterlijk in mijn mond weg te spoelen. Uitslag: Jan het snelst, Sem de meeste progressie.

Trouwe lezers van mijn verslagen weten dat ik wel een beetje een statistieken gek ben. En dan bij voorkeur van de niet meest voor de hand liggende statistieken. Johan houdt al een aantal jaren een totaaloverzicht van de clubkampioenschappen bij. Dat maakt het voor mij een stuk eenvoudiger.

Dat overzicht leert ons dat er slechts 2 mannen sinds de start in 2012 aan alle onderdelen in de 7 edities hebben meegedaan. Degenen die (dus) 21 keer aan de start hebben gestaan zijn Koen en Jurgen L.

En als je maar lang genoeg zoekt in die statistieken creëer je voor jezelf altijd wel een (in dit geval 2e) jubel-momentje. Van alle deelnemers die vorig jaar en dit jaar aan alle drie de onderdelen mee hebben gedaan, zijn Sem (de jongste) en ik (de oudste) de enige twee die op alle drie de onderdelen vooruitgang hebben geboekt.

De Tas van Johan

En dan op 29 september het echte klapstuk, de dag waar ieder Toga hartje sneller van gaat kloppen: de relay en de bbq!  Twee onderdelen die het uiterste van een mens kunnen vragen.

De relay is dit jaar in de vorm van run-bike-run (dus zonder zwemmen) omdat we 0% risico willen lopen dat iemand de bbq zou missen vanwege een laatste sliertje blauwalg in de Vliet.  Koen heeft weer 5 interessante trio’s samengesteld, waarbij vooraf volop gespeculeerd wordt wat het winnende trio zal zijn.  Eerlijk gezegd is mij ontschoten wie er hebben gewonnen. Wel frappant was dat Ad, vanwege een afmelding, aanbod twee keer het parcours af te leggen. Mede omdat hij het zag als een goede training voor het NK duathlon een week later. Welnu, die training heeft zeker geholpen want Ad is maar liefst derde geworden op het NK!

En waarom sloven wij nu ons een heel jaar als een stel idioten uit? Heel simpel: voor de Toga-bbq natuurlijk! Het moment waarop de mannen van de jongens worden gescheiden. Voorbij met de 1/8e of een 1/4e. Nee, dit is een hele!  Een uurtje of 10 vol gas. Topsport van de bovenste plank. In het verleden werd lang niet door iedereen de eindstreep gehaald. Om privacy redenen zal ik de namen en de details achterwege laten maar zij die er bij waren zullen zich de schokkende beelden maar al te goed herinneren.

De mooiste wielerklassiekers hebben een beslissende klim.  Zoals de muur van Huy in de Waalse Pijl, la Redoute in Luik-Bastenaken-Luik en de Poggio in Milaan – San Remo. De scherprechter in Toga’s Helletocht is ‘De Tas van Johan’. Dit obstakel eiste al menig slachtoffer op. Zorgvuldig opgebouwde reputaties zijn er volledig door naar de vaantjes gegaan.  Maar daar staat weer tegenover: heb je deze klip genomen, dan wordt de eindstreep ook gehaald.

En dan mag geconcludeerd worden dat Toga in 2018 collectief topfit was! Ook dit jaar had Johan weer alles uit de kast getrokken. Colls als de Limoncello, de Père-Magloire en de Bokma waren in de route opgenomen. Het kon niet op. Maar de Beul van de Saffraan kreeg ze niet klein. Waarschijnlijk door de jarenlange ervaring haalde de voltallige selectie de finish.

En daarmee kwam er een keurig einde aan het wedstrijd seizoen 2018. De komende 5 maanden wordt er natuurlijk gewoon doorgetraind. Maar jullie verslaggever gaat in een winterslaaaaaaaaaaaap. ZZZZZZZZZZZZZzzzzzzz snurksnurkzzzzzz en ik droomzzzzzzzzzzzz ik droom dat ik dit jaar, net als de andere Toga jongetjes, voor het eerst in de bestaansgeschiedenis van Toga, wel gefeliciteerd wordt  met mijn verjaardag in de whatsapp groep zzzzz zzz  lang zal tie leven,  lang zal tie zzzzzzzzzzzzzzzzzzz  snurk snurk ronk ronkzzzzzzzzzzzzzzzzzzz