Afzien in Bardolino [the Writer]

juli 17, 2019
Mark Van Rijsbergen

“Ge mot hier lienksaf Hans”. Het is 13 juni,  ’s nachts 02.05 uur. We zijn amper driehonderd meter onderweg en deze aanwijzing is nodig op het kruispunt Kerkstraat – Kruislandseweg.  Het is een godswonder dat we 14 uur later en 1200 kilometer verder onze bestemming Bardolino (Italië) bereiken. Hoewel, zo’n godswonder dat heet tegenwoordig een navigatie systeem. Onderstaand het verdere relaas

Tegen de Toga traditie in gaan we dit jaar niet gezamenlijk, maar in drie groepen naar het buitenland. Een jaar geleden hebben we namelijk besloten om er, vanwege de 10e keer, iets extra’s van te maken. Dat extra’s zit hem met name in de wat verdere bestemming en daardoor ook een dagje meer dan normaal.  Dit leidde tot de drie groepen: Jan en Mark v/d B zijn de avond ervoor al vertrokken (met de bus vol fietsen en tassen); wij gaan met z’n zevenen in de personenbus van Hans zijn werk en morgen  gaan er nog  5 met het vliegtuig.  We missen daardoor helaas het collectieve koffiemoment net voor vertrek  onder  de veranda bij Jan en Miriam. Maar goed, het is niet anders.  Buurman en buurman hebben overigens voor beide bussen een paar fantastische bedden.

    

in elkaar geknutseld, waar gedurende de rit dankbaar gebruik van wordt gemaakt. En Hans heeft op de valreep onze bus nog feestelijk versierd, want Rutger is precies op deze reisdag jarig!

De reis verloopt (gelukkig) erg voorspoedig. Tijdens een plaspauze valt wel een duidelijk verschil in leeftijd tussen de Toga leden op. Voor de beeldvorming: het betreft een urinoir zonder tussenwandjes. Dat levert dus een ‘vrij uitzicht’ op.  Dit leidt bij sommigen tot het zogeheten Jan Raas Complex: Jan kon niet plassen in nabijheid van anderen.  Terwijl wij als drie 55-plussers de boel op gang proberen te krijgen  komt Koen van E  tussen ons in staan , straalt gedurende 15 seconden het porselein van de tegels en keert opgelucht terug naar de bus. Eén van ons is inmiddels onverrichter zake (indachtig Jan Raas) ook al naar de bus,  en met z’n tweeën maken wij het karwei de 1,5 minuut erna moeizaam druppelend  af. Het zal voor mij niet de laatste keer zijn van een pijnlijk leeftijdsverschil in dit weekend.

Als wij half in de middag op de plaats van bestemming arriveren zijn, zoals verwacht, Jan en Mark er al. Toch altijd een spannend momentje: zal de accommodatie aan de verwachtingen voldoen? Het antwoord is kort: ja!  Het betreft twee prachtig ingerichte appartementen in een oud gebouwencomplex, met veranda en een heerlijk zwembad.   De rest van de dag verloopt uiterst relaxed: we drinken wat, genieten van het heerlijke zomerweer (ca 30 gr.) en gaan ’s avonds lekker uit eten in Bardolino.

IPA biertje

Op dag twee arriveren onze ‘vliegers’.  Ook zij zijn onder de indruk van de accommodatie. Opmerkelijk genoeg was toch niet alles voor iedereen  nieuw.  Tot mijn stomme verbazing zie ik Kees de B uit de (huur)auto stappen en direct naar onze bevallige hostess lopen om haar vervolgens met een hartelijk  “hallo Monica” te begroeten.  Nou breekt mijn klomp. Niemand van ons weet haar voornaam, maar Kees dus wel.  Nu zijn de charmes van Kees alom bekend, maar dat hij op 1200 km van huis in de Italiaanse middle of nowhere een schone Italiaanse bij haar (naar later bleek) correcte voornaam  aanspreekt.  Respect Kees!

De middag wordt benut voor het verkennen van het fietsparcours.  Ik ben erg blij dat we dat ook dit jaar weer doen.  Er blijkt nl vrijwel geen meter vlak in te zitten. En tijdens één van de afdalingen (naar later bleek daar waar de hoogste snelheid op het hele parcours werd gehaald) krijg ik een lekke band. Gelukkig krijg ik, weliswaar met enige moeite, mijn fiets veilig tot stilstand.  En minstens zo gelukkig ben ik met ‘fietsenmaker’  Koen die voor mij de band vervangt.

Wat ik al vreesde blijkt te kloppen: in het laatste deel zit een steile afdaling met een aantal haarspeldbochten.  Ik daal nu eenmaal als een dikke drol, dus daar waar de rest van Toga met een gelukzalige glimlach de fietsverkenning beëindigt, stap ik met totaal verkrampte handen vanwege  het remmen van de fiets. ‘Wordt toch een dingetje morgen’ denk ik bij mezelf.

Na de fietsverkenning

‘Thuis’ maken we dankbaar gebruik van ‘ons’ zwembad en drinken een biertje.  En een enkeling een speciaal biertje. Want Maarten weet het voor elkaar te boksen om in een koelkast gevuld met  136 flesjes bier dat ene IPA pilsje eruit te pakken dat Mark v/d B voor zichzelf gekocht had!

Begin van de avond halen we onze rugnummers in een snikhete sporthal op. En maken daarna  gebruik van de door de organisatie aangeboden pasta-party. Nou ja, party…  Om te beginnen zijn we met ongeveer 20 personen, waarvan 14 Toga leden. Dus druk, nee, niet echt. En de pasta zelf was nu ook bepaald geen feestje.  Je mag weliswaar een gegeven paard niet in de bek kijken,  maar deze pasta lijkt toch meer op karton met wat rode verf erover en ik zie de meeste van ons het dan ook met de nodige moeite naar binnen werken.  We besluiten om  alsnog ‘echt’ te gaan eten in ‘ons’ restaurant in Bardolino.  En net als gisteren worden we daarna door Ijsboerke Rutger getrakteerd op een overheerlijk ijsje.

Later die avond zit ik op enig moment even alleen met Mark van M onder onze veranda. ‘Heb je d’r zin in Peet?’ vraagt hij. ‘Eerlijk gezegd weet ik dat niet Mark”, luidt mijn antwoord.  “Aan de ene kant wel natuurlijk: hier heb ik immers  maanden lang voor getraind en naar toegeleefd.  Maar op basis van de parcoursverkenning in combinatie met de warmte heb ik er ook wel enige schrik voor. Dus ik ben erg benieuwd hoe het morgen zal gaan”. Met die gedachte ga ik even later naar bed.

De man met de hamer

Bam! Ik zag de verrassing in de ogen van Koen van E toen ik mijn fiets tegen de tuintafel aan smeet. Dit was mijn (re)actie na een middag afzien in Bardolino.  Dat afzien begon om 12.40 uur.

Eerder die dag hebben we voor triathlon begrippen een relaxte ochtend. Normaliter is het (erg) vroeg uit de veren, omdat de start meestal ook vroeg is. Nu dus niet. Opmerkelijk, want juist hier kun je hoge temperaturen verwachten. Wat vandaag ook het geval zal zijn.   En dat (relatieve) relaxte gevoel verdwijnt op het moment dat ik het (kolossale) parc fermé inga. Dan wordt de wedstrijdspanning voelbaar. En ook nog eens een merkwaardige wedstrijdspanning. Op jongere leeftijd en zeker bij andere sporten die ik gedaan heb ging het dan om een zo goed mogelijke  prestatie, zo hoog mogelijk eindigen of winnen (dat laatste in mijn geval niet bij triathlon). Vandaag is de gedachte meer: hoe zal het überhaupt verlopen?

Voor de start

En dat alles, al die gedachten etc. , komt samen als  ik als enig Toga lid om 12.35 uur tussen 20 Italianen op de startvlonder sta. De organisatie heeft de oudjes (alle mannen 60 jaar en ouder) een aparte (eerste mannelijke) startgroep gegeven. Het hele grote voordeel is dat we bij de start van het zwemmen, zeker vergeleken met de andere groepen, heel veel ruimte hebben. Het (kleien) nadeel is dat ik niet even ter afleiding met de andere Toga leden een babbeltje kan maken.  Dus als één van de 1800 deelnemers ben ik zeker niet alleen , maar wel even eenzaam. Maar ach, eigenlijk ben je dat in deze sport, zeker in de wedstrijd, altijd.

Het eerste deel betreft 1500 meter zwemmen in het Gardameer. Is weer eens wat anders dan pak hem beet zwembad Blankershove of de Vliet.  Onderweg word ik, zoals verwacht, door een aantal achter ons gestarte atleten ingehaald.  Met een jaloersmakende snelheid. Later blijkt dat Koen van E één van die torpedo’s is geweest.

Alhoewel  1500 meter voor mij nog steeds een heel eind zwemmen is, gaat het niet eens zo slecht.  Na een normaal verlopen wissel start het fietsavontuur.  Nog maar net op de fiets zittend komt Jan al voorbij gestoven, op een paar honderd gevolgd door Koen H.  Ik schrik mij een paar seconden  later het leplazerus  als ik Koen H net na een bocht op de grond zie liggen. Ik roep naar hem of het gaat en krijg een  bevestigend antwoord.  Dat blijkt te kloppen want even later haalt hij mij voor de tweede keer in.  Zo zal overigens (ook hier zoals verwacht) vrijwel iedereen van Toga mij tijdens het fietsen passeren.  Het begin, de eerste tien kilometer, gaat goed.  Maar kort daarna voel ik al dat het een heel zwaar dagje gaat worden.  De rug speelt door het klimwerk  (te) vroeg op. Het is een stayer wedstrijd dus complete pelotons  komen voorbij gedenderd.   Ik krijg het niet voor elkaar om ook maar ergens aan te pikken dus ik vrees dat ik als één van weinige deelnemers de complete 40 kilometer in mijn eentje heb afgelegd.  Net als Koen H haalt ook Rien mij 2x in. Rien heeft een gedwongen sanitaire stop moeten maken en zegt ook veel last van zijn rug te hebben.

Voor de eerste keer in 36 jaar triathlon maak ik onderweg ook een sanitaire stop. Raar, wat het zweet gutst langs alle kanten van mijn lijf. Maar goed, het lucht wel op.  En die paar minuten meer of minder maakt vandaag ook niets meer uit.  Na het haarspeldbocht-avontuur te hebben overleefd, begin ik even later aan het laatste onderdeel. De start is niet eens zo slecht, maar na 1,5 km kom ik de gevreesde man met de hamer tegen. Kedeng!  Ik moet helaas gaan wandelen. En na afwisselend de kilometers erna te hebben gewandeld en gedribbeld kom ik aan het eind van de eerste ronde.  Ik twijfel nog of ik ook aan de tweede (laatste)  ronde zal beginnen. Precies op die plek staat mental-coach Mark van M langs de kant. En zegt mij dat het misschien maar beter is om te stoppen (later zal  hij mij  vertellen dat ik er nogal bleekjes uitzag). Met mixed feelings stap ik even later uit.  In zeker zin opgelucht want het ging echt niet verder; maar ook balend. Ik heb niet maandenlang getraind en 1200 km gereisd om hier 5 km voor de finish op te geven.

Ik hou mij aanvankelijk ver van het (feest)gedruis van de inmiddels honderden gefinishte deelnemers, waaronder de Toga boys. Ik lig minutenlang in mijn eentje bij te komen op het gras tussen de fietsen in het parc-fermé.  Afgelopen week heb ik aan een aantal mensen verteld dat dat het mij opvalt hoe het aantal deelnemers bij de categorie 60 jaar en ouder opvallend drastisch afneemt tov de leeftijdscategorieën eronder. Ik denk dat ik vandaag het hoe en waarom daarvan ontdekt heb.

Even later sluit ik mij aan bij de Toga-boys. Ik merk dat ik een beetje in een soort van roes zit en dat de enthousiaste verhalen daardoor enigszins langs mij heengaan.  Maar er blijken weer fantastische prestaties te zijn geleverd, met still-going-strong Jan Moerings als snelste van Toga.

Met enige tegenzin ga ik samen met de rest in een lange wachtrij staan om ons ‘geschenk’ op te halen (een blits Italiaans triathlon broekje) om daarna  als toetje zo’n 7km, grotendeels bergop, naar ons huis te fietsen.

En daarom gooi ik dus moe en balend mijn fiets tegen die tuintafel.

Ik loop in een streep door naar het zwembad en spring erin. Heerlijk. Minstens zo lekker is het koude pilske dat mij vervolgens wordt aangereikt.  Dat ik een paar uur eerder toch wel een fikse inspanning heb geleverd, blijkt als ik plotseling enorme kramp in mijn bovenbeen krijg.  Ik snap dat iedereen in de lach schiet, zou ik bij en ander ook hebben gedaan, maar ik ben toch maar wat blij dat Koen mij op de kant helpt en mijn been strekt.

Even later zit ik in mijn eentje onder de veranda, een goed moment om mijn ervaringen van die dag per whatsapp met het thuisfront te delen.  Tijdens het lezen van de bemoedigende, ‘hart onder de riem stekende’ opmerkingen raak ik even stevig geëmotioneerd. Precies op dat moment komt Rutger langs en uitgerekend deze ‘rookie’ helpt de ‘nestor’ door dit moeilijke moment heen. Waarvoor (nogmaals) dank.

Life goes on, ook in Bardolino.  Na een lekkere bbq volgt de na-zit.  De wedstrijd wordt nog vele malen doorgenomen, er wordt als vanouds veel gesoebat over de muziekkeuze en tussendoor worden Rutger en Koen H  ontgroend door Dirk en Ad. Zij nemen hiervoor de honneurs waar in afwezigheid van Johan.

Zonder woorden

Kelk

De dag after de day before, die voor de meesten al lang stond ingepland als fietsdag, ‘lekker’ de bergen in.  Een viertal laat deze kelk aan zich voorbijgaan, te weten Rien, John, Mark van M en ondergetekende. Als de mannen later in de middag terugkeren blijkt dat een verstandige keuze van ons geweest te zijn. Zelfs Ad komt totaal versleten terug.  Na enige recuperatie worden de fietsen en tassen geladen om daarna in Lazise deze dag aan de boorden van het Gardameer af te sluiten.

(Zelfs) Ad is moe

Aan alles komt een eind

De terugreis wordt gewonnen door het duo Jan en Mark v/d B.  Belangrijker: veilig en wel zijn we allemaal terug thuis gekomen.

Terugblikkend was het volgens mij een lustrum editie waardig. Je moet er een eindje voor rijden (of vliegen) maar dan heb je ook wat!  Wat dat rijden betreft: sowieso dank en complimenten aan de mannen die gereden hebben!

En klopt de titel ‘afzien in Bardolino’ nu wel of niet?  Ach, bij  ca 2,5 uur echt afzien op een totaal van 5 dagen geweldige ontspanning slaat de balans toch heus naar de goede kant uit.  Laten we het dus maar op de ironische versie houden.

Afzien in Bardolino